انسان موجودی است نسیانگر و هماره نیازمند تذکر و تلنگر تا زرق و برق و سرخ و زرد دنیا او را مبتلا به کورچشمی ننموده و راه را بر وی مشتبه ننماید ،بداند از کجا آمده و در کجاست و به کجا میرود. باید به خـود آمد و بی تردید این محتاج هم افزایی مقدّسی است که می تواند در سایه تعاملی ناب و خدا محور و با بهره مندی از نکات نغز و همرهی دوستانی چون ستاره پرتو افشان ،پدید آید و اینچنین بود که فرکلوب را بستری برای تعامل نورانی تمامی ارزش مداران و نیک پسندان قرار دادیم و فوج فوج به سمت افق های بلند عشق و محبت پر می کشیم ،باشد که قبول افتد...
